| Newsletter | ||
|
13.01.2010
   Jego wysokość HiM
Bartek Chaciński Mało jest tak niedocenionych zespołów jak HiM Douga Scharina. A jeszcze mniej tak dobrych okazji, by je docenić ');)
Hip Hip Hip Records
Na początek zła wiadomość: Są dość pretensjonalnym, gotyckim – ale wystarczająco romantycznym, by podobać się nastoletnim dziewczętom – wymalowanym rockowym cyrkiem. To fiński zespół HIM (jak His Infernal Majesty – Jago Piekielna Wysokość). Teraz wiadomość dobra: Nie o nich tutaj mówimy. Z dala od rozgłosu medialnego trzyma się od lat inny zespół: skromny, złożony z wysokiej klasy artystów z chicagowskiego środowiska jazzrockowego. Też HiM (jak His Imperial Majesty, czyli Jego Cesarska Wysokość). Założony przez znakomitego perkusistę Douga Scharina już po sukcesach, które odnosił z grupami June Of 44 oraz Codeine. Scharin nie znosi tego fińskiego HIM. Tych kilka słów poniżej wyjaśni dlaczego. Scharin już w latach 90. ściągnął do swojej formacji Bundy’ego K. Browna, Roba Mazurka i Jeffa Parkera, znanych z grup Chicago Underground i Tortoise. Przez pewien czas HiM był zresztą w tamtym okresie główną konkurencją dla Tortoise. Tyle że ci ostatni poszli szybko w stronę fuzji rockowo-jazzowej, a potem wręcz rocka progresywnego, podczas gdy Scharin niczym obsesji trzymał się jamajskiej techniki dubowej (stąd zresztą nazwa jego grupy – od cesarza Haile Selassiego, który kazał do siebie mówić His Imperial Majesty). Partie basu, a później kontrabasu, musiały być potężne. A perkusja lidera prowadziła całość, często zbaczając z utartej ścieżki rytmów 4/4 w nieparzyste podziały i skomplikowane akcenty. Do tego wkrótce dołączyła pasja Scharina do edytowania nagranego już materiału muzycznego na podobieństwo tego, co robił Teo Macero z nagraniami Milesa Davisa. Kolażowe sklejanie całych zarejestrowanych wcześniej partii dawało w wypadku HiM – podobnie jak u Davisa – muzykę nieprzewidywalną, meandrującą, niezwykle urozmaiconą i złożoną. Nasi przodkowie nie bali się polirytmii, więc uciekać przed tym pojęciem dziś byłoby idiotyzmem – Scharin próbuje być jak najbliżej tego, co nazywa się graniem kilku motywów rytmicznych naraz. Rzecz nie należy wbrew pozorom do wytworów awangardy, to element przejęty także przez grupę HiM z tradycyjnej muzyki zachodniej Afryki. Po długim okresie współpracy z basistą Fredem Erskine’em i świetnym gitarzystą Joe Goldringiem lider HiM postanowił dokonać japonizacji składu swojej grupy, zatrudniając muzyków tokijskiego Ultra Living. To ich zobaczymy na polskim odcinku trasy promującej nowy album HiM, zatytułowany... No właśnie, tu pojawia się przedziwny znak wyglądający jak duża litera „L” pisana ozdobną kursywą. Szukanie go zajęłoby zapewne wieki całe, dość więc, że czyta się to-to ponoć jak „Hm”. Poza tym wolę się zająć przesłuchiwaniem pasjonującego katalogu nagrań HiM niż przeczesywaniem azjatyckich alfabetów. I polecam to samo. Bartek Chaciński Tylko na www.PRZEKROJ.PL wpisz swój komentarznajnowszeKoniecznie przeczytaj   Tylko na wwwGaleria„Przekrój” 35/2010 W sprzedaży od wtorku, 31 sierpnia 2010 roku • Przeszczep życia • Palikot do Miecugowa: Idę po władzę! • Coppola, Spielberg, Scorsese - wszyscy wypaleni Kliknij tutaj, aby zobaczyć spis treści |
Na pierwszy rzut oka pejzaże Andrzeja Kramarza są niepozorne i skromne, ale pod spodem kryją się wstrząsające historie 
To do kogo dzwonimy? Do Marka Karewicza. Tylko czy będzie miał czas? – tak w latach 60. i 70. wyglądała niemal każda rozmowa artysty z menedżerem, kiedy potrzebne było zdjęcie do gazety, na plakat czy okładkę płyty 
Więcej rysunków Marka Raczkowskiego tylko w „Przekroju”, numer 35/2010, na rynku od wtorku, 31 sierpnia 2010 
Na długo zanim Godard nakręcił „Do utraty tchu”, w podobnie dekadenckim duchu Paryż fotografował Ed van der Elsken 
Tak, wiemy, że masz już dość słuchania o głodującej Afryce i oglądania dzieci z wydętymi brzuszkami. Wyobraź sobie jednak, jak wyglądałoby twoje życie w Sudanie Południowym, najbiedniejszym regionie świata