„Wezwani”: Inni w sierocińcu

Bartosz Żurawiecki, „Film”

Reżyser Elio Quiroga zajęty jest głównie podkręcaniem atmosfery i mnożeniem efektów dźwiękowych oraz wizualnych, z których najciekawszy to stylizacja obrazu na stary film

  „Wezwani”, reż. Elio Quiroga, Hiszpania 2009, Hagi, 96’, premiera 28 sierpnia

Na miejscu dystrybutora­ reklamowałbym ten film jako połączenie „Innych” Amenabara z „Sierociń­cem” Bayona, a więc dwóch
nastrojowych horrorów hiszpańskiego pochodzenia, które i u nas stały się przebojami. Scenografia, fabuła i narracja „Wezwanych” w wielu miejscach przypominają tamte dzieła, choć sam film nie ma, niestety, ich klasy.

Małżeństwo lekarzy z kilkumiesięcznym synem wprowadza się do domu, który ongiś był szkołą prowadzoną przez zakonnice, a potem rezydencją biskupa. Dość szybko nowa gospodyni Francesca­ orientuje się, że dzieją się tutaj dziwne rzeczy – ktoś biega po nocy, krzyczy i trzaska drzwiami. Francescę gra Ana Torrent, którą wciąż najlepiej pamiętamy jako małą nadwrażliwą dziewczynkę z wielkimi czarnymi oczami z filmów „Duch roju” i „Nakarmić kruki”. Od tamtego czasu Torrent przekroczyła czterdziestkę, ale nadal widzi i słyszy więcej niż inni śmiertelnicy. Mąż zachowuje się jednak tak, jakby nasłuchał się przeboju Budki Suflera „Nie wierz nigdy kobiecie” – uważa, że żona plecie bzdury i jest emocjonalnie zaburzona. Wciąż zresztą cieniem na ich związku kładzie się śmierć poprzedniego dziecka.

Źródeł tajemnicy nawiedzonego domu szukać należy oczywiście w mrocznych czasach dyktatury generała Franco i wszechwładzy Kościoła katolickiego. Epoce, która stanowi wdzięczne tło dla wielu współczesnych hiszpańskich horrorów. Reżyser Elio Quiroga nie ma jednak głowy do rozliczania przeszłości. Zajęty jest głównie podkręcaniem atmosfery i mnożeniem efektów dźwiękowych oraz wizualnych, z których najciekawszy to stylizacja obrazu na stary film. Nieprzypadkowa, gdyż znaczącą rolę w całej sprawie odegrają zdjęcia z archiwalnych kronik (oryginalny tytuł „No-Do” jest skrótem nazwy hiszpańskiego odpowiednika Polskiej Kroniki Filmowej). A czy coś z tego wynika? Chyba to co zwykle – że Kościół katolicki to straszna instytucja.

Bartosz Żurawiecki, „Film”
„Przekrój”, nr 34/2009

wpisz swój komentarz

Tytuł:		Pseudonim:
Treść:		E-mail:		Zapisz
	Wydawnictwo "Przekrój" sp. z o.o. zastrzega sobie prawo do usuwania komentarzy łamiących polskie prawo lub zasady dobrego wychowania.

komentarze do artykuŁu

Brak opinii.